0
 
گُگُروی سِرِ پَرَگَه*
تاریخ انتشار : 31 فروردين 1399 ساعت 10:02:20 | تعداد بازدید: 239
صمد کامجو: (به جهت پاسداشت زبان لارستانی سعی می کنیم هر دفعه یک داستان به زبان کاملا لارستانی نوشته شود و تقدیم حضور خوانندگان نماییم.)
 
از صب هوا گرم و نمناک اند و قولِ لارنیا، هوا شرجی اندُ  چُوک شزَت، آسمون جُلَک اُژ بسسُن، بَرونِ تووسّونی اَمرَهِ باد پِریش شزت. چُنِ همیشه  پسین یکدفی * با بادخَلُ و برق وغُرشت  شروع اَبئس؛  بعدُشَم  سیل و بیغی که  کَلّه کَلّه دائوند.
  مردم خوشالن ، *حاجی عبدل و مَشدِنِ مَش کریم دوتا بباجنیام* که کاکا و براسو اندن  زمی شواندُ وکشتُ کار شواکه  (البته هردوتاشو اُسّاءِ بنّا و نومی اندن )
 جلو جلو آماده اندن که کَرکوُ و خیارزَه بکارن* تخمه خیارزَه وکَرکُو از سال قبل تهیه شُبینیسُن.
 
صبر شاکه تا و آوو  بَرو و بیخ،  لِوی خُوده صَحرُوِ برکه ی بی بی* مالامال* ببو. 
 دو سه رُز بعد که زمنیا آووش اژوابو(اژواخَ) و اُشک وابئس زِمیشو که انیزا نم اُشند با  گآووُ خر شخم  شازتُ بَشکار شاکه.
 
 تخم کَرکُو و خیارزَه وا دس شُپاشی الوی زمینی  که پر آو اند،  که و قول قدیمنیا تَلکار* شو اگت. بعدش ام وا تخته زمی  صاف و هموار شاواکه.
 
 گگُروی* سِرِه پَرَگَه  که وا پرچه(لک) سیا یا سفید و شَکل آدمک درس شُکردسُن(همیشه اگُئن هیچ چی از آدمیزاد زشتر وترسناک تر نی) اَ چن جاءِ زمی شُ گِل کِردسُن،  تا (پرندیاءِ)گُنگَه زبو چُن کَفتََرچایی و بِجی* وقمری و کِ اَ ت* زئرَشو اُچوُ اَ لَتَه نزیک نوابِن، تاپرگه لَت و پار شتک نِکتُ سالم وامَنِه.
 
ولی گُگرو اتکه دلش شَگُت: ای خیارزیا و کَرکُونیا شما شائدی که مَه وسوءِ زَئرَه تِراک کردهِ  پرندیا دُرُس شُکِردِسِم ولی خدا ادوو که مَه عاشق پرندیا اسّمُ دلُم اشنووی از تِرس مه از گُشنِگی بِمِرِن! 
 
اگه چه که بعدیا که تخمیا اَدر دائوند،تازَه نوبت لِشکُو اند*که ارسه تا لَتَّیا تِکَّه پَرَه شَتِک اُبی، وسوءِ اده مشکلی هم باید چاری واجورِن. 
 
 بعدِ چن ما، لَتَّیا* رشد شَکه و گَپ و سوز اَبُئس؛  بتَّیا اَ گُل دائوندُ خیارزه وکَرکو شکه.
 
دو تا کاکا و براسویا که صاحب پَرَگه اندن وسوءِحفظ ونگهدارنِ پَرگه مجبورندن اَ صئرو وامَنن، و  امی خاطر یک کَپری* با پِشِ فَسیل* وچوب دُرُس شکردسُن، از بس اُفتاب داغند صُب تا پسین ازرِ کَپر استرائت شاکه، شآُوویا ام از پلَّی که واچوب وتخته اَ پئلوءِ کپر درس شکردسُن اَ برا اچدنُ اَ بُن کپر اختدن . چه لذتی وکیفی اُشند، شوویا الوی کپر! 
هم پرگه درسَّئوو شو ابیناُ، هم دلشو راحت اند که مار وعقرب وخچ وپچ شو ناخاسه.
 
باد فررا فرّی* که شآوویا  از لوءِ لَتَّیا دائوند، وا نواءِ شَلوایی* که مشدی شَخَند، روح وروانشو نوازش شکه وخسّگی شز تن ادر اچو.
 
از حیوُنیاشو هم غافل نی اَندن، حیوُنیاشُو اتک آخُری* که ازر درخت کُنار یا گِز درس شکردسن 
شاویسنا. 
 
کرکو،خیارزهُ ......اَ سِرِپَرَگَه همیشه ارزوترُ تازه تر از بزال و دُکُنیا اَند. 
 
وا میزوون تره باریای کم و سبک شو اَ کشی* میزوون از یک چوبی که نظراً یک متر اند و از۶تا تکه  بند و دوتا تولَک که ا دوطرفش وصل اَبئس درس بُسُّن . 
وزنه ی کیلو از آئن نیند، جنسش از سنگ و ریگ اَند.
 
 محصولیای بشتروگَپتَر وا قَپو شو اکشی* ؛ قپو وجهِ چوب، از آئن و شَکلِ قوطی اند که وا اندازیایی که الوءِ میلش حکاکی بسُّن درس شکردسن، هردوتا میزون دسی اند.
 
 بعد از پنگی وخت که محصول اَ بزال شو ابو، دگه صاحب پرگهِ کرکو و خیارزه ،زِمنیا وحال خُش ول شَکهُ و اصطلاح پَرَگَه واچی* شکه.
 دِگه چیپونیا (چَنگُر،دادی،سیا)وا گَلشو (کئر، بز، مش، چَکَل وچَپش )بدون اجازه شُاشئس از هر چی محصول و لتیا وامنده (بقیه کَرکُو وخیارزه) بِکَنن و استفاده بُکنن.
 
*زبان لارستانی/ واژگان پَرَگه*
 
پَرَگهparagah :صحرایی که خیار چنبر کاشته شود.
 
کَرکُو وخیارزهkarkow va khiyarzah : کمبوزه و خیار چنبر
 
گُگُرُوgogorow:مترسک
 
تَل کارtalkar :پاشیدن تخم در زمینی که از آب پوشیده باشد.
 
لَتَهlatah :بوته
 
 میزوونmizon :میزان، ترازو
  
کَپَرkapar:اتاقی کوچک که از برگ نخل درست می شود. 
 
مالا مالmala mal:پُر تا پُر
    
قَپُوqapow:وسیله ای برای وزن کردن (قپان)
 
بیغbigh:رودخانه
  
برکه ی بی بیberkaye bi bi:برکه ای  در پشت پمب بنزین صالح پور که متعلق به کامجو ها می شود.
  
  بِجیbejei:گنجشک  
  
کِ اَتkeat:نوعی قمری است
 
 لِشکووloshkow:سمور
 
 بادفررافرbadeh farrafar:باد خنک وملایم
 
پَرَگه واچیparagah bachei:رها کردن پرگه
 
شَلواshalva:نجوا خواندن- آوازهای غمگین
  
پسینpasin:عصر
 
 پِش فسیلpeshe fasil:برگ نخل
 
 آخُرakhor:طویله
 
  چَنگُر ودادیchangor va dadi:نام دو چوپان است
  
 بباجیbabajei:پدر بزرگ
 
صمد کامجو.وات ساپ طرفداریای زبان لارستان
 

کد مطلب: 10105
 
کد امنیتی:   
 [0 نظر]